நவீன கவிதையில் திருக்குறள் - வான்சிறப்பு

வான்சிறப்பு

வானம் வள்ளல் என்பதால் வழங்கவில்லை

நாம் அதன் பிள்ளைகள் என்பதால்

பெற்றுக்கொள்கிறோம்

உணவை ஆக்கி உணவும் ஆகும் மழையே !

நீ உயிரை ஆக்கி

உதிரத்தை ஊட்டும் எம் தாயே !

பசிப்பிணி கண்டு

புதுவழிகாணப் புறப்படுவோம் எனத்தானே

நீ பொய்த்துப்போகிறாய் !

எமக்கு ஏர்செய்யத் தெரியும்

மழையே உனக்கு மட்டுமே

நீர் செய்யத் தெரியும்

பெய்து கெடுப்பாய்

பெய்யாமலும் கெடுப்பாய்

கொடுத்துக் கெடுத்தது போதும் என்றா

கெடுத்துக் கொடுக்கிறாய் ?

புல்லிதழ் ஒரு துளி மழையால் துளிர்த்ததென்றால்

மண்ணுயிர்கள் மீது

எத்தனை மாக்கடல்கள் பொழிந்திருக்கும் !

முகில் வற்றும்போது கடல் வற்றும்

கடல் வற்றும் அன்றே

நம் காலம் முற்றும்

உழவுச் சேற்றில்

மிதிபடவே விரும்பும் உன்னை

வழிபடும் தகுதி எமக்குண்டா ?

நீ வானிலிருந்து வந்துகொண்டிருப்பது

எல்லாரும் ஏய்த்துச் சென்ற எம்மை

ஏய்க்க மனமில்லாமல்தானே !

புகைப்போக்கி பொத்துக்கொண்டிருந்தாலும்

பகைப்போக்கில் செல்லாத பண்புருவே

பணிந்தோம் யாம் !

நவீன கவிதையில் திருக்குறள்

நண்பர்களே ! தற்சமயம் நான் திருக்குறளை நவீன கவிதையில் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். அதற்கு முதன்மையான காரணம் புதுக்கவிதையில் நீதி போதிக்கும் கவிதைகள் முற்றாகவே இல்லை என்பதாகும். எல்லாக் கீழ்மைகளும் எல்லா மட்டத்திலும் மிகுந்து பெருகிவிட்ட இந்தக் காலத்திற்கு உடனடித் தேவை பழுத்த நீதி நூல்களே. நீதிகளையும் அறத்தையும் போதிப்பதற்குப் போதிய தகுதியுடைய கவிவாணர்களும் இல்லைதான். மேலும் அது அளப்பரிய உழைப்பைக் கோரும் பெரு முயற்சியும் கூட. உரைநடை எழுத்தாளர்கள் இதிகாசங்களையும் புராண பாத்திரங்களையும் தம் வழியில் மறுபடைப்புச் செய்து உலவ விடுவதைப் போல செய்யுள் இலக்கியங்களையும் மறு ஆக்கம் செய்ய வேண்டும் என்ற தாகம் என் உள்ளத்தை அரித்தது. ஆகவே, முனைந்து இச்செயலில் இறங்கிவிட்டேன்.

ஒவ்வொரு அதிகாரத்தையும் அதன் பாடுபொருள் பிசகாமல் எடுத்துக்கொண்டு, அதிலுள்ள ஒவ்வொரு குறளையும் அதன் சாரம் கெடாமல் - ஒவ்வொரு குறளிலும் குருதியாக ஓடும் சாற்றைச் சிறிதளவேனும் வடித்து இறக்கி எழுதிவருகிறேன். குறள் வெண்பாக்களைப் போலவே இக்கவிதைகளையும் சொற்சிக்கனமாகக் குறுகத் தரித்திருக்கிறேன்.

வள்ளுவர் இயற்றிய குறள்களின் தெய்வீக நறுமணம் தணியாமல் இருப்பதற்காக அக்குறள்களின் தொனி/ஓர் அரிய சொல்/சொற்றொடர்/இணையான பொருள் வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறேன். குறள்களில் சில இக்காலத்திற்கு ஒவ்வாத பொருள்கொண்டிருக்குமானால் அவற்றின் எதிர்த் திசையில் என் கவிதைகளை அமைப்பேன். தமிழ் அன்பர்கள் எனக்குத் தரும் ஊக்கத்தால் மட்டுமே இவ்வரிய ஆக்கத்தை என்னால் சோர்வுறாமல் முடிக்க முடியும்.

நான் இதை எவ்வாறு எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை முழுமையாக என்னால் விளக்கிவிட முடியாது. அதனால், எடுத்துக்காட்டாக ஓர் அதிகாரத்தில் நான் ஆக்கிய கவிதைகளை உங்கள் முன்வைக்கிறேன். எடுத்தவுடனே, அறம்பாடவேண்டாம் என்பதால் இன்பத்துப்பாலில் உள்ள முதல் அதிகாரமான ‘தகையணங்குறுத்தல்’ என்ற அதிகாரத்தின்படி நான் எழுதிய பத்து ‘நவீன குறள்களை’ அன்பர்கள் வாசிப்பதற்காகக் கீழே தந்திருக்கிறேன்.

தகையணங்குறுத்தல்’ என்றால் ‘அணங்கின் தகைமையை வியத்தல்’ என்று அர்த்தம். அதாவது பெண்ணழகை வர்ணித்துப் பேசுதல்.

தகையணங்குறுத்தல்

பெண்ணுருக்கொண்டு கண்விழுந்தாள் அவள்

வண்ணத்திற்கும் வனப்பிற்கும் முன்

வானத்தையும் வையத்தையும் வை

உன்பார்வையின் தாக்குதல்கள் பேரரசின் வல்லாயுதங்கள்

கையளவு வெடிமருந்துடன் எதிர்கொள்ளும் நான்

சிறுபுரட்சிக்குழுவின் எஞ்சிய வீரன்

என்னைக் கொல்லும் எமன் உன் கண்ணுக்குள்

என் நெஞ்சுக்கூட்டில் உயிராகத் துடிக்கிறது

அவன் இரை

கண்டதும் வீழ்த்தும் கண்கள் உனக்கு

இனி என்றென்றும் எழமுடியாத எனக்கு

இது வரலாற்று வீழ்ச்சி

வதம்செய்து கொல்வதில் ஏவுகணையின் கண்கள்

இதம்செய்து தணிப்பதில் பூமழையின் கண்கள்

பார்வையில் எத்தனை பயங்கரம்

புருவத்தை நெறிக்காமலிரு

கற்கண்டுகளாய் நொறுங்குகின்றன

என் இறுதி நம்பிக்கைகள்

உன் இடைமேல் துகிலின் அருமை முன்னம்

என் நிலையும் நேரும்

எத்துணை இழிவு !

சொல்வென்று மல்வென்று வில்வென்றென்ன

உன்பாதம் காண

முதுகு வளைந்து அடிபணிந்தேன்

ஞானத்தினால் தோன்றும் மோனத்தைத் தெரியும்

தெரியுமா

அவள் நாணத்தினால் தோன்றும் ஊனத்தை

பனையும் கமுகும் தலைக்கேறித் தணியும் கள்சொரியும்

பாடைவரை கூடவரும் போதைதரும்

பனிநீர்கோத்த இதழாள் உதிர்த்த கள்

தமிழ்த் திரைப்படத் தலைப்புகள்

மதராசபட்டினம் என்கிற சொற்றொடர் மிகச் சரியான பயன்பாடுதானா எனத் தமிழாய்ந்து நின்றேன். நெய்தல் நிலக் கடலூர்களாகப் பொருள் கொள்ளப்படுகிற பட்டணம் என்கிற சொல் மிகச் சரியாக இருக்கக்கூடும். ஆனால், காவிரிப்பூம்பட்டினம் என்னும் பழைய வழக்காக வழங்கிய ஊர் இருப்பதால் அவ்வாறே வழங்கும் மதராசபட்டினத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளலாம். என் மனமொழிச்செயலி பட்டினம் என்பதற்குப் பட்டு வகைகள் என்றே முதன்மையாகப் பொருள்படுத்தித் தொலைக்கிறது. மேலும், தமிழ்த் திரைத்துறையில் தமிழறிவுடையோர் அருகிப் போய்விட்ட கோலம் நாமறியாத ஒன்றன்று.

முன்பொரு முறை, இயக்குநர் மணிரத்னம் அவர்களின் திரைப்பட அறிவிப்பு ‘ஆயுத எழுத்து’ என்பதாகத் தினத்தந்தியின் வெள்ளிக்கிழமை சினிமாப் பக்கத்தில் தலைப்புச் செய்தி வெளியாகியிருந்தது. மறுநாள் சனிக்கிழமை அத்திரைப்படத்தின் உரையாடல் இயற்றுநர் எழுத்தாளர் சுஜாதாவுடன் அம்பலம் இணைய தளத்தில் உரையாடிக்கொண்டிருந்தேன். ஆயுத எழுத்து குறித்த பேச்செழுந்தபோது “சார்! ஆயுத எழுத்து-திரைப்படம் எழுத்தை ஆயுதமாகக் கொண்டிருப்பவர்களைப் பற்றியதா?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர் ‘இல்லை. கதை மூன்று இளைஞர்களைப் பற்றியது. தமிழில் அஃ என்ற எழுத்தில் உள்ள மூன்று புள்ளிகளைப் போல அவர்கள் கதையின் மூன்று பிரதிநிதிகள்’ என்னும் பொருள்படச் சொன்னார். அதற்கு நான் ‘சார்! அத்திரைப்படத் தலைப்பு ஃ என்கிற எழுத்தைக் குறிக்க வேண்டுமென்றால் அது ஆயுத எழுத்தன்று. ஆய்த எழுத்து !’ என்றேன். சுஜாதாவிடமிருந்து ஒரு மௌனத்தொடர்தான் பதிலாக வந்தது. பிறகு படத் தலைப்பை ‘ஆய்த எழுத்து’ என்று மாற்றிக்கொண்டுவிட்டார்கள். தமிழ்த் திரைப்படத் தலைப்பொன்றில் புழங்க நேர்ந்த முறையான தமிழுக்கு நான் இவ்வாறு மறைமுகக் காரணமாயிருந்திருக்கிறேன்.

எப்படியாவது முயன்று இயக்குநராகிய கூட்டம் ஒன்று தொண்ணூறுகளின் இறுதியில் தமிழ்த்திரையுலகைக் கைப்பற்றியது. அந்தக் கூட்டத்திடமிருந்துதான் மெட்ரிக்குலேசன் பள்ளி மாணவர்கள் திரையுலகைக் கைப்பற்றிய காலம் துவங்குகிறது. திரைப்படத் தலைப்புகளில் என்னென்ன மாறுபாடு காட்டலாம் என்பது சொந்த மொழியறிவுக்கு எட்டாத நெருக்கடியாக அவர்கள்முன் முளைத்து நின்றது. அப்பொழுதுதான் ஆங்கிலத் தலைப்புகளைப் படங்களுக்குச் சரமாரியாக வைக்கத் துவங்கினார்கள். அந்த வசதியைத் தமிழ்த் தலைப்புகளுக்கே வரிவிலக்கு என்கிற அறிவிப்பின் மூலம் மாநில அரசு முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது. உடனே நம் இயக்குநர்கள் கதாநாயகன் பெயரையோ அல்லது அவனது பண்புருவத்தையோ பெயராகச் சூட்ட ஆரம்பித்து காலத்தை ஓட்டுகின்றனர். இன்னொரு கூட்டம் பழைய தலைப்புகளைச் சலித்துக்கொண்டு இருக்கிறது.

தாயின் கருவறையைக் குறிப்பிடும் விதமாக அருமையான தலைப்பு வேண்டும். என்னாலோ உங்களாலோ கற்பனை செய்யவே முடியாத அசத்தலான தலைப்பு அது. அப்படிப்பட்ட தலைப்பு ஒன்றை எம்.ஜி.ஆர் தம் படத்திற்கு வைத்தார். அந்தத் தலைப்புதான் குடியிருந்த கோயில். இன்றைய சூழலில் இப்படி ஒரு தலைப்பை நம்மவர்களிடம் எதிர்பார்க்க முடியுமா ?

வல்லின ஒற்று மிகுவதை நம் இயக்குநர்களால் எந்தக் காலத்திலும் சகித்துகொள்ள முடிந்ததில்லை. மேட்டுக்குடி என்று வைக்கவேண்டிய பெயரை மேட்டுகுடி என்று வைப்பார்கள். யாரும் கேட்கமாட்டார்கள்.

ஒற்று எவ்வாறு மிகும் ஏன் மிகாது என்பதற்கு மிக எளிய புரிதல் ஒன்றைச் சொல்கிறேன். ‘தமிழ் படம்’ என்ற பயன்பாடு ஒற்று மிகாமல் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதால் அது ‘தமிழும் படமும்’ என்றே பொருள் தரும். உம் என்னும் ஈற்று விகுதியைக் கொண்டு தொகுப்பதால் இதை உம்மைத் தொகை என்பார்கள். ‘தமிழ்ப்படம்’ என்று ஒற்று மிகுமானால் மட்டுமே ‘தமிழின் படம்’ அல்லது ‘தமிழில் படம்’ எனக் கொள்ள முடியும். ‘அங்காடி தெரு’ என்றால் அங்காடியும் தெருவும். ‘அங்காடித் தெரு’ என்றால்தான் அங்காடிகளால் ஆகிய தெருவாகும். தினத்தந்தி என்பதுதான் தினமும் வரும் தந்தி என்னும் பொருளைத் தரும். இங்கே மதராசபட்டினம் மதராசப்பட்டினம் ஆகாமல் நிற்பதைக் கவனிக்கலாம். தமிழ்ப்படமும் அங்காடித் தெருவும் ஆரம்பக்கட்டக் குழப்பத்திற்குப் பிறகு ஒருவாறு பிழை நீங்கின.

திரைப்படங்களுக்குத் தலைப்பிடுவதும் அத்திரைப்படத்தை உருவாக்குவதற்கு நிகரான கலைதான். உலகப் புகழ்பெற்ற இயக்குநர்கள் தத்தம் படங்களுக்குச் சூட்டிய பெயர்களை எல்லாம் மனதில் உருட்டிப் பார்த்தால் நம் இளைய தலைமுறை இயக்குநர்கள் எவ்வளவு ஆழமான பாதாளத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம். கலைஞன் ஒருவன் தான் இயங்கும் மொழியில் தன் வாழ்நாள் கனவுப் படத்துக்கே இலக்கணப் பிழை நீங்கிய தலைப்பை இடமுடியாதவனாக இருக்கிறான் என்றால் இது எவ்வளவு பெரிய அவமானம் !

பத்திரிகை நண்பர் ஒருவர் சொன்னார், “சார் ! நாங்க சூட்டிங் ஸ்பாட்டுக்குப் போகிறபோது எங்களுக்கு டிபன் கொடுப்பாங்க சார். அந்த டிபன் எப்படி இருக்கு என்பதை வெச்சே அந்தப் படத்தோட அத்தனை லட்சணத்தையும் – அந்தப் படம் முடியுமா முடியாதா நல்லாருக்குமா நல்லாருக்காதா வெளியாகுமா வெளியாகாதா ஓடுமா ஓடாதா என்று - எங்களால் துல்லியமாகச் சொல்ல முடியும்.”

அந்தப் பத்திரிகை நண்பரைப் போலவே ஒரு படத்திற்கு இடப்படும் தலைப்பை வைத்தே அப்பட இயக்குநரின் சகல அம்சங்களையும் நாமும் கணிக்க முடியும். அந்த இயக்குநரின் படைப்பு மனம் இயங்கும் தளம் எது என்கிற முடிவுக்கும் வரலாம். எடுத்துக்காட்டாக இயக்குநர் பாலாவின் தலைப்புகளைப் பாருங்கள் - சேது, நந்தா, பிதாமகன், நான் கடவுள், அவன் இவன் – இந்தத் தலைப்புகள் ஆத்திரம் பிடித்த அகங்காரமான ஆணாதிக்கமான அடங்குதலுக்குட்படாத ஆதிக்க உணர்வுள்ள பாத்திரங்களின் உலகங்களைச் சுட்டுகின்றன. அழியாத கோலங்கள், மூன்றாம் பிறை, வண்ண வண்ணப் பூக்கள் போன்ற தலைப்புகள் அந்தப் படைப்பாளியின் மனதில் சுழன்றடிக்கும் காட்சிரூபச் சித்திரங்களின் பெரும் அலைவரிசையை முன்வைக்கின்றன. பேரரசுவின் தலைப்புகளிலிருந்து நாம் எந்த முடிவுக்கு வருவது என்று கேட்காதீர்கள்.

தமிழில் தம் திரைப்படங்களுக்கு மிகச் சிறந்த தலைப்புகளைச் சூட்டியவர் என்ற பெருமை இயக்குநர் ஸ்ரீதர் அவர்களையே சேரும். அவருடைய தலைப்புகள் ஒவ்வொன்றையும் தனியே அமர்ந்து சிந்தித்துப் பார்க்கலாம்.

கல்யாணப் பரிசு, நெஞ்சிருக்கும் வரை, நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம், மீண்ட சொர்க்கம், சுமைதாங்கி, நெஞ்சம் மறப்பதில்லை, விடிவெள்ளி, தேன் நிலவு, வெண்ணிற ஆடை, காதலிக்க நேரமில்லை, ஊட்டி வரை உறவு, சிவந்த மண், உத்தரவின்றி உள்ளே வா, அவளுக்கென்று ஒரு மனம், உரிமைக்குரல், இளமை ஊஞ்சலாடுகிறது, அழகே உன்னை ஆராதிக்கிறேன், துடிக்கும் கரங்கள், ஓடை நதியாகிறது, ஆலய தீபம், தென்றலே என்னைத் தொடு, நினைவெல்லாம் நித்யா, யாரோ எழுதிய கவிதை, தந்துவிட்டேன் என்னை... என அத்தனை தலைப்புகளிலும் இன்பமும் இனிமையும் கவிதையும் கதையும் ஊறிச் செறிவுற்றிருப்பதை உணரலாம்.

கொஞ்சம் காதல் கவிதைகள்

• என் உயிர்

உன் உறவுக்குளத்து நன்னீர் மீன் !

அது

அங்கன்றி

எங்கும் வாழாது !

உன் பிரிவென்னும் உப்புக் கடலில்

செத்து மிதக்கும்

உன் வெறுப்பென்னும் சேற்று ஏரியில்

துடித்துச் சாகும்

• என் கண்கள்

உன்னைக் காண

பசித்திருப்பதில்லை

தனித்திருந்து விழித்திருக்கின்றன

• என்னை உனக்கு

முழுதாகத் தந்துவிட்டேன்

திரும்பப் பெறத் தெரியாத டெபாசிடர்போல

’’ அதில் நூற்றிலொரு பங்காவது கொடு’’ என்கிறேன்

• காதல்

சாதி மதம்

குலம் கோத்திரம்

நிறம் உயரம்

வயது வம்சம்

பார்க்காது !

காதல் பார்ப்பது

காதலை மட்டுமே !

• நீயில்லாவிடில் இன்னொருத்தி !

அந்த இன்னொருத்தி

உன்னொருத்தி போலிருந்தால் போதும் !

• உன் முத்தம் ஒரு மோசடி

அதைப்போல் பற்றாக்குறையான ஈகை

வேறொன்றுமில்லை

• நீ நிறையப் பொய்கள் சொல்பவள்தானே...

உன் காதல்

ஒரு பொய்யாகவேனும் வேண்டும்

• ’’என்னை

வெளியூர் அழைத்துப் போகச் சொன்னால்

எவ்வூர் அழைத்துப் போவாய் ?’’ என்றாய்

”என் கிராமத்திற்கு அழைத்துப் போவேன்’’ என்றேன்

’’ஏன்... அங்கு அதிசயம் எதுவும் உள்ளதா ?" என்றாய்

“ஆம்.

தன் மருமகளின்

உச்சி தடவி

அன்பைப் பொழிய

ஓர் ஏழைத்தாயின்

இடுங்கிய கண்கள் இரண்டு

அங்குள்ளன’’ என்றேன்.

• நாம் நிரந்தரமாகப் பிரிந்துவிட்டால்

நாம் சந்தித்த மரத்தடியில்

நடுகல்லாகப் புதைந்திருப்பது

நானாகத்தான் இருப்பேன் !

உதடுகள் உதடுகளுக்குத் தரும் கொடை

உதடுகள் உதடுகளுக்குத் தரும் கொடை

ஒன்று ஒன்றாகத் தந்தபடியிருந்தேன்

உதடுகள் உதடுகளுக்குத் தரும் கொடையை !

நரம்புக் குழல்களில் நறுமணமாய் ஏறிற்று

உன் ஏளனப் பார்வை

உன்மத்தத்தின் புதுப்புனல்

வன்மத்தின் படுகையில்

பெருக்கெடுத்தது

கரைகளில் பூத்திருந்த கதலிகள்

கணுவெல்லாம் வெடித்து மதுவைச் சொரிந்தன

உன் மௌனத்தின் மணற்பரப்பை

முனகி முனகி அரித்தது பெருவெள்ளம்

மோதும் பேரழுத்தத்தில்

பிடி தளர்ந்துகொண்டிருந்தன

உன் பாசாங்குப் பாறைகள்

அவை தம் வேர்களை முற்றாகத் துண்டித்துக்கொண்டு

நீரோட்டத்தில் புரண்டு படுத்தன

முடிவில்

மாணிக்கப் பரல்களாக

உன் மடியெங்கும் நிறைந்தன

புதுப் புதுக் கூழாங்கற்கள் !

தூங்கும் செல்லங்களின் இல்லம்

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியம் மின் துண்டிப்பால் தலையைச் சொரிந்துகொண்டிருந்த பொழுதில் வீட்டிலுள்ள மற்ற ஆள்கள் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நோட்டமிட்டேன். எல்லாரும் நகராத காலத்தைப் பகலுறக்கத்தில் நகர்த்தியவண்ணம் இருந்தார்கள். வீட்டில் புதிதாக இரண்டு பூனைக்குட்டிகள் பிறந்து விளையாடும் பருவத்திற்கு வந்துவிட்டார்கள் என்பதை என் முந்தைய அஞ்சல்களைப் படித்தவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியோடு தெரிவிக்கிறேன். இனி அவர்களைக் காண்க !

’’தலைவரே... எனக்கு ஒரு மெத்தை வாங்கிக் கொடுங்க... இந்த வீட்டில படுத்துத் தூங்குறது ரொம்பச் சிரமமா இருக்கு...’’

’’ஆங்... இது கொஞ்சம் பரவாயில்லை...’’

’’குறையொன்றுமில்லை... எனக்கு பிளாஸ்டிக் சேர்தான் ரொம்பவும் வசதி’’

’’ராத்திரி முழுவதும் கடுமையான காவல் பணி. அதனால் பகலில் ஆழ்ந்த உறக்கம். போங்க எஜமான்... இதைப் போய் படமெடுத்துக்கிட்டு...’’

’’நாங்க இனிமேல்தான் தூங்கப் போறோம்’’

ஹளபேடு

ஹளபேடு

உளிகள்

இருநூறாண்டுகள் ஓயாது ஒலித்தனவாம் !

அவற்றால் செதுக்கத் தொடங்கிய

சிற்பங்களை முடிக்க முடியவில்லை !

இதிகாசங்களின் அதிமதுரக் காட்சிகள்

கண்களைக் கொய்கின்றன.

கற்களே பூக்களாகும் கனவுக் கோலம்

யாராலும் நெருங்கவியலாத அற்புத வித்தகம்

ஹொய்சால மன்னர்களின் கலைக் களிநடனம் !

சிலைக்குள் சென்றுவிட்ட சிந்தையை

உயிர்ச்சிலையொன்று கலைத்து

என் காலருகே நின்றது.

அது கூட்டத்தில் அம்மையைத் தொலைத்துவிட்டிருந்தது.

கலையையும் உயிரையும் பிரித்தறியாப் பேதையாகிக்

கடவுளின் அருகில்

தெய்வப் பதுமையின் காவலனாக

நெடுநேரம் நின்றேன்.

எனக்குக் கன்னடம் தெரியவில்லை

குழந்தைக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை.

ஓங்கிக் குரலெடுத்து அழுதுவிடாதிருக்க

அதன் விரல்களைப் பிடித்து விளையாடினேன்.

அம்மையை மறந்த அழகு பொம்மை

என்னுடன் விழிகளால் மனதால் ஒன்றியது.

இறுதியில் அதன் தாய் தேடிவந்துவிட்டாள்.

பாப்பாவைத் தூக்கி முத்தமிட்டாள்.

பாப்பா

தாயின் இடுப்பில் அமர்ந்துகொண்டாள்

என்னைப் பார்வையால் முத்தி எடுத்தபடி !

நாங்கள் பிரிந்தோம்.

இன்பமும் துயரமுமான

பெயரிடமுடியாத பெரும் பிரிவு அது !